Artykuł analizuje trzy przypadki praktyk edukacji medialnej realizowanych w polskich szkołach jako formy instytucjonalnej mediacji kompetencji medialnych. Zamiast traktować je jako innowacje pedagogiczne, badanie ujmuje je jako lokalne przejawy uczestnictwa medialnego uczniów i nauczycieli. Materiał empiryczny obejmuje autoetnografię jednej nauczycielki oraz wywiady pogłębione i analizę dokumentów w dwóch pozostałych przypadkach (szkoła podstawowa i dwie szkoły średnie). W wyniku analizy wyodrębniono trzy wzorce organizacji edukacji medialnej: immersyjny (kontakt z instytucjami medialnymi), instytucjonalno-systemowy (programowa edukacja medialna w strukturze szkoły) oraz cyfrowo-redakcyjny (tworzenie treści w środowisku platformowym). Każdemu z nich towarzyszy odmienny akcent kompetencyjny: percepcyjno-doświadczeniowy, systemowo-krytyczny i partycypacyjno-produkcyjny. W badanych przypadkach edukacja medialna przybiera formę działań rozproszonych i oddolnych, a jej przebieg zależy od indywidualnych strategii nauczycielek oraz lokalnych zasobów instytucjonalnych. Ze względu na ograniczony materiał empiryczny (trzy przypadki, celowy dobór, brak perspektywy uczniów) wnioski mają charakter eksploracyjny i nie uprawniają do uogólnień na całą populację polskich szkół. Artykuł wpisuje się w badania nad kulturą uczestnictwa i mediatyzacją edukacji.