Skip to main content

Com.press

e-ISSUES

Materials tagged with: zarządzanie kryzysowe

Kryzys wizerunkowy Marcina Kąckiego

Analiza przypadku

Image Crisis of Marcin Kącki - Case Study
ABSTRAKT
Autorka podejmuje próbę oceny, czy osoby publiczne, których kryzys wizerunkowy dotyka bezpośrednio, ponoszą mniejszą odpowiedzialność za zaistniałą sytuację z uwagi na swoją reputację. Ważnym elementem badania jest także analiza przebiegu kryzysu – w tym pierwszych reakcji samych zainteresowanych, oficjalnych oświadczeń oraz medialnych opinii. W realizacji owych celów badawczych autorka opiera się na analizie przypadku kryzysu Marcina Kąckiego, który wynikł po opublikowaniu przez dziennikarza „artykułu-spowiedzi” na portalu „Wyborcza.pl” 5 stycznia 2024 roku. Przebieg i konsekwencje tego kryzysu zostały opisane przy użyciu metody jakościowej – casy study.Dodatkowo analiza reakcji w mediach społecznościowych oraz oficjalnych oświadczeń, oparta na metodzie ilościowej (analizie zawartości) i zasadzie 5P stosowanej w zarządzaniu kryzysowym, umożliwiła wgląd w narracje prezentowane przez strony konfliktu w pierwszym tygodniu kryzysu i ocenę ich wpływu na wizerunek Marcina Kąckiego. Całościowe ujęcie problemu pozwoliło autorce sformułować wnioski dotyczące specyfiki kryzysów wizerunkowych osób publicznych.

Defensywny proceduralizm. Strategia komunikacyjna instytucji publicznej w kryzysie medialnym na przykładzie pierwszego naboru Ścieżki SMART w PARP (2023)

Defensive proceduralism. The communication strategy of a public institution in a media crisis: the case of the first Ścieżka SMART call at PARP (2023)
ABSTRAKT

Artykuł analizuje strategię komunikacyjną instytucji publicznej w kryzysie medialnym na przykładzie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) i kryzysu wokół pierwszego naboru do programu Ścieżka SMART jesienią 2023 roku. Na podstawie raportu monitoringu mediów, oficjalnych komunikatów Agencji oraz doniesień prasowych, z wykorzystaniem jakościowo-ilościowej analizy zawartości, autor rekonstruuje powtarzalny wzorzec reakcji nazwany defensywnym proceduralizmem. Polega on na kotwiczeniu obrony w zgodności z procedurą, unikaniu polemiki przedmiotowej, sygnalizowaniu ciągłości działania oraz reaktywnej, stopniowej eskalacji reakcji. Analiza obrazu medialnego pokazuje, że strategia ta skutecznie ogranicza eskalację kryzysu, lecz nie pozwala instytucji przejąć narracji, a odbudowa reputacji następuje z opóźnieniem i w sposób pasywny. Artykuł argumentuje, że proceduralizm odpowiada na zarzut proceduralny, lecz mija się z zarzutem politycznym, oraz że stanowi on strukturalnie uwarunkowaną odpowiedź sektora publicznego, której modele wypracowane dla przedsiębiorstw nie ujmują wprost.